wczasy, wakacje, urlop
23 sierpień 2013r.

Latarnia Skręcając na końcu ulicy Wiejskiej - przy przystanku autobusowym - w lewo, dochodzimy do zamkniętej dla ruchu kołowego ulicy Bałtyckiej, która prowadzi do smukłej, czerwonej wieży helskiej "blizy", czyli latarni morskiej. Wejście na wieżę udostępniane jest dla zwiedzających codziennie, w okresie od początku czerwca do końca września, w godzinach lO^-H00 i lS00-^00. Z galerii, znajdującej się na wysokości prawie 40 metrów, można podziwiać rozległą panoramę, obejmującą Zatokę Gdańską
23 sierpień 2013r.

Dawne domy rybackie Stopniowo zanikającym, a jakże charakterystycznym elementem dawnego Helu, są domy rybackie, o charakterystycznej konstrukcji szkieletowej: ciemnych belek, wypełnionych białymi fragmentami ścian. Do dnia dzisiejszego zachowało się zaledwie kilka takich domów (w większości rekonstrukcji), choć jeszcze w latach 30-tych dominowały one przy ulicy Wiejskiej, tworząc jej malowniczy, nietypowy charakter (określany wówczas mianem holenderskiego). Zarówno forma, jak i wymiary helskiego domu rybackiego, były również ściśle określone. Szerokość ściany frontowej wynosiła 6 m, wysokość 5 m (2 m ściana i 3 m odeskowany szczyt), zaś długość ściany bocznej wynosiła 12 m. Bardzo często zdarzało się, że domy były poszerzane w części frontowej przez dobudowy-wanie pomieszczeń gospodarczych.
23 sierpień 2013r.

Hel prezydencki Na obszarze Gminy Hel znajdują się pozostałości przedwojennej siedziby prezydenta II Rzeczypospolitej, Ignacego Mościckiego oraz obecna, nadmorska siedziba głowy naszego kraju. Ignacy Mościcki był pierwszym z naszych mężów stanu, który zaczął przedkładać wypoczynek nad polskim morzem ponad wizyty w modnych letniskach Europy Zachodniej i Południowej. Jego pobyty, jako prezydenta II Rzeczypospolitej, nad Bałtykiem, rozpoczęły się pod koniec lat 30., choć po raz pierwszy przybył on do Gdyni, Jastarni i Pucka
23 sierpień 2013r.

Obiekty Zabytkowe Garnizonu Hel Stanowiska baterii "greckiej" i "duńskiej" Po zatwierdzeniu w roku 1929 decyzji o wykorzystaniu rejonu cypla helskiego na miejsce ulokowania artylerii nabrzeżnej, postanowiono umieścić tu najpierw baterię armat przeciwdesantowych. Zdecydowano, że będą to - ustawione na specjalnych stanowiskach - 4 działa o kał. 105 mm. Były to dwie dalekonośne armaty polowe Schneider L/31 nazwane "greckimi" (gdyż powstały na zamówienie rządu greckiego) oraz dwie dalekonośne armaty polowe Schneider wz 26 L/48 nazwane popularnie "duńskimi" (powstały na zamówienie rządu duńskiego). Wszystkie te armaty posiadały łoża kołowe przystosowane do trakcji konnej, co znacznie ułatwiało ich ulokowanie na wyznaczonych w trudnym wydmowym terenie stanowiskach.
23 sierpień 2013r.

Port Marynarki Wojennej Na rozległym obszarze, po stronie zatokowej, na wschód od miasta, zlokalizowano baseny portu Marynarki Wojennej oraz główne budynki dowództwa i administracji 9 Flotylli Obrony Wybrzeża. Wjazd na teren portu znajduje się na przedłużeniu ul. gen. W. Sikorskiego. Zwiedzanie portu wojennego jest warunkowo możliwe po wcześniejszym uzgodnieniu z Dowództwem Portu. Budowę portu wojennego w Helu rozpoczęto w roku 1931. Jego zachodni falochron przebiega w osi tzw. Helskiego Haku,
27 sierpień 2013r.

Pod wzglądem zachowanych, cennych pamiątek militarnych, Półwysep Helski jest wyjątkowo bogaty. Jest to dziedzictwo zobowiązujące, które wymaga - przede wszystkim - dużej odpowiedzialności i zespolenia wysiłków wszystkich osób, instytucji oraz organizacji funkcjonujących na tym terenie, a także w kraju i za granicą, dla ich odpowiedniego zabezpieczenia i udostępnienia. I choć, na tle innych, zabytkowych i uznanych obiektów militarnych, helskie schrony i stanowiska artyleryjskie nie wyróżniają się szczególnymi wymiarami
27 sierpień 2013r.

W czasach, gdy Polska wstępowała w dzieje, mieszkali na kaszubskim brzegu Pomorzanie. Siedziby ich rozciągały się na bałtyckiem pobrzeżu od ujść Wisły do Odry. Kraina ich, zwana Pomorzem, odgradzała Polskę od Bałtyku. Chrobry podbił całe Pomorze; odpadło ono jednak od Polski zaraz po jego zgonie oprócz części koło Gdańska. W sto lat później opanował je znów całe Krzywousty; powtórnie na niem Polska wówczas krzyże stawiała